Początek czerwca zaczął się dla Bartusia niestety - fatalnie. Zgodnie z naszymi wcześniejszymi zamierzeniami (domagał się tego także sam Bartuś) zlikwidowaliśmy dodatkowe kółka w bartusiowym rowerku. Nauka jazdy bez tego ułatwienia trwała - uwaga - niecałe 15 minut. Bartuś wsiadł, ruszył i niepewnie pojechał. Początkowo jechało się dziwnie i chwiejnie - malec był w lekkim szoku ale trzymał się (dosłownie i w przenośni) bardzo dzielnie. Pierwsze koty za płoty - po kwadransie najwyraźniej zapomniał o tym że kiedyś coś sztucznie utrzymywało rowerek w pionie. Dość ważna granica w życiu każdego dziecka została w ten sposób przekroczona.
Dwa dni później Bartuś czuł się na dwukołowym rowerze już tak bardzo swobodnie że zaczęły się wygłupy. Jeden z nich zakończył się utratą panowania nad kierownicą i katastrofą. Krótka chwila nieuwagi z naszej strony, upadek i dość nieprzyjemna kontuzja. Później była natychmiastowa jazda na przeswietlenie i konsultacja okulistyczna. Wyniki badań na szczęście nie były alarmujące, ale Bartuś po tym wydarzeniu wyglądał jak Andrzej Gołota po zderzeniu z lokomotywą.
Upadek nie pociągnął za sobą komplikacji zdrowotnych, nie zniechęcił też malucha do jazdy na rowerze - a tego trochę się obawialiśmy. Należało jednak jakoś Bartusia przed podobnymi wypadkami na przyszłość zabezpieczyć. Zobaczycie jak, ale nie ukrywamy że kilka pierwszych zdjęć nie wygląda przyjemnie. Publikujemy je ku przestrodze i zachęcamy rodziców do podstawowej czynności jeszcze przed nauką jazdy na dwóch kołach - czyli do zakupu kasku i przekonania dziecka do jego założenia !

Łódź, 2 lipca 2008 r.